ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Ο ιδρυτής της Κατασκήνωσης
Downloads
Links
Σαν επίλογος

ΝΕΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Proticamp forum
Το νέο κατασκηνωτικό forum!
Protiblog
Το νέο κατασκηνωτικό blog!

Flash intro

Γράψτε
 τις εντυπώσεις σας:

Sign guestbook

Στείλτε e-mail:

E-mail

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Είσοδος στο Ιnternet:
19-9-2004

1η ανανέωση:
14-10-2004 (Links)

2η ανανέωση:
21-10-2004 (Forum)

3η ανανέωση:
30-10-2004 (Ψυχαγωγία)

4η ανανέωση:
10-2-2005 (Flash intro)

5η ανανέωση:
13-8-2005 (Κ.Περιστατικά)

Site offline:
Καλοκαίρι 2006

Site online:
Καλοκαίρι 2009

6η ανανέωση:
forum, blog, ολοκλήρωση
17-4-2010

ΦΙΛΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

www.pigizois.gr

orthodox-treasures

Κατασκήνωση Άγκυρας

 

?????????

           Η ψυχαγωγία, στις διάφορες μορφές της, αποτελούσε όχι εξαιρετικό γεγονός, αλλά σχεδόν καθημερινή υπόθεση στην Κατασκήνωση: σε ημερήσια βάση ή ανά δύο, το πολύ τρεις, ημέρες είχαμε και από μια ψυχαγωγική εκδήλωση εκτός του κυρίου προγράμματος, είτε μετά το μεσημεριανό φαγητό, είτε το απόγευμα είτε το βράδυ. Αλλά η ψυχαγωγία είχε τη θέση της και ως μέρος της καθημερινής μας κατασκηνωτικής ζωής στην Πρώτη, μέσω της μουσικής που ακουγόταν κατά τη διάρκεια της ημέρας και των ατομικών διαγωνισμών, που, σε αντίθεση με άλλες κατασκηνώσεις, ήταν πολλοί. Έτσι λοιπόν η ενότητα αυτή θα περιλαμβάνει τα εξής θέματα:
1. ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
2. ΟΜΑΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
3. ΜΟΥΣΙΚΗ
4. ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
5. ΕΚΔΡΟΜΕΣ
6. ΠΟΡΕΙΕΣ
7. ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

1. ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ
           Σε κάθε κατασκήνωση συνηθίζεται η διοργάνωση διαφόρων διαγωνισμών, γιατί έτσι κεντρίζεται το ενδιαφέρον όλων των κατασκηνωτών: όχι μόνο αυτών που συμμετέχουν, αλλά και αυτών που βρίσκονται στην ίδια ομάδα, αφού αγωνιούν για την διάκριση της ομάδας τους, αλλά και των υπολοίπων, που αρέσκονται να παρακολουθούν τις "κονταρομαχίες" των διαγωνισμών, πολλές από τις οποίες έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Δεν ξέρω ποιος είχε την ωραία ιδέα στην κατασκήνωσή μας να διοργανώνονται πολλοί και πρωτότυποι διαγωνισμοί, και όχι μόνο οι τετριμμένοι. Αλλά αυτό, εκτός του ότι αύξανε το ενδιαφέρον, έδινε την ευκαιρία σε κατασκηνωτές που δεν μπορούσαν να διακριθούν στους τετριμμένους διαγωνισμούς να δοκιμάσουν την τύχη τους και στους υπόλοιπους, ενώ σχεδόν όλα τα άτομα μιας ομάδας όλο και σε κάποιον διαγωνισμό θα λάμβαναν μέρος κι έτσι κανείς δεν έμενε παραπονεμένος. Οι διαγωνισμοί λοιπόν στην κατασκήνωσή μας ήταν οι εξής: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϋ, πιγκ-πογκ, σκάκι, αγιογραφικός, ενόργανης μουσικής, βυζαντινής μουσικής, ατομικού τραγουδιού, ομαδικού τραγουδιού, ζωγραφικής ελεύθερο, ζωγραφικής κατασκηνωτικό, έκθεσης ελεύθερο, έκθεσης κατασκηνωτικό, ποίησης ελεύθερο και ποίησης κατασκηνωτικό. Δίνονταν βραβεία στον πρώτο, το δεύτερο και τον τρίτο επιτυχόντα. Οι διαγωνισμοί που τραβούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν το σκάκι, το πιγκ-πογκ και της μουσικής. Στα ομαδικά αθλήματα, όπως είπαμε και αλλού, βαθμολογία και βραβεία υπήρχαν παλαιότερα. Αλλά κάποιες έντονες αψιμαχίες μια χρονιά είχαν ως αποτέλεσμα την κατάργηση των βραβείων. Απλά προγραμματίζονταν αγώνες μεταξύ των ομάδων και η κάθε ομάδα μέτραγε ατύπως τις επιτυχίες της.

Αγιογραφικός διαγωνισμός

Αγιογραφικός διαγωνισμός

Διαγωνισμός σκάκι

Ακροατήριο

Διαγωνισμός ζωγραφικής

Διαγωνισμός ζωγραφικής

Διαγωνισμός ζωγραφικής

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Διαγωνισμός ζωγραφικής

2. ΟΜΑΔΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
          
Η ημέρα των ομαδικών παιχνιδιών ήταν ένα πάντα ξεχωριστό απόγευμα στην κατασκήνωση. Κι αυτό γιατί διοργανώνονταν πολλά και πρωτότυπα παιχνίδια, η ευρηματικότητα των οποίων οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, στον παλιό υπαρχηγό, τον Γκάτζιο, ο οποίος λέγεται ότι ήταν κάποια χρόνια στην Αμερική και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε καθήκοντα στην κατασκήνωσή μας έφερε μαζί τους και τα παιχνίδια αυτά. Η διαδικασία ήταν η εξής: την ημέρα των ομαδικών παιχνιδιών δεν γινόταν φυσικά απογευματικό μάθημα και από νωρίς το απόγευμα άτομα του επιτελείου με την καθοδήγηση του Γκάτζιου (ή των άλλων υπευθύνων, μετά την αποχώρησή του) ετοίμαζαν το γήπεδο για τους αγώνες: έβαζαν αριστερά από τις κερκίδες τραπέζι για τους κριτές, ορίζονταν διαιτητές και έφερναν στο γήπεδο και τα απαραίτητα σύνεργα για κάθε παιχνίδι, που ήταν πολλά και διάφορα (κουτάκια, μπαλάκια του πιγκ-πογκ, ποτήρια, κανάτες, μαξιλάρια, μπάλες του μπάσκετ κ.ά.).
           Όταν όλα ήταν έτοιμα, ανακοινωνόταν από το μεγάφωνο η έναρξη των παιχνιδιών και προσκαλούνταν όλοι οι κατασκηνωτές να κατέβουν στις κερκίδες του γηπέδου. Τότε άρχιζε να παίζει και η ανάλογη μουσική. Ο Λιάκος, που όπως είπαμε κι αλλού ήταν επί των ηχητικών, τις περισσότερες φορές κουβαλούσε ολόκληρη την κονσόλα στο γήπεδο μαζί με τα τεράστια ηχεία και επένδυε ηχητικά την όλη ατμόσφραιρα με χαρούμενες μουσικές. Σίγουρα όλοι θυμούνται το χαρακτηριστικό εναρκτήριο ορχηστρικό κομμάτι, που μπορείτε να κατεβάσετε από τα Downloads, για να φρεσκάρετε λίγο τη μνήμη σας! Όταν είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι κατασκηνωτές και είχαν κανονιστεί και οι τελευταίες λεπτομέρειες, σταματούσε η μουσική και ο εκφωνητής (τα πρώτα χρόνια ο γυμναστής ο Μιλτιάδης) όριζε από ποιες ομάδες και πόσοι παίχτες θα κατέβουν για το πρώτο παιχνίδι. Όταν οι παίχτες είχαν πάρει τη θέση τους, εξηγούσε με τη ντουντούκα πώς παίζεται το παιχνίδι και μετά ο διαιτητής (ο Γκάτζιος  τα πρώτα χρόνια) έδινε το σύνθημα με τη σφυρίχτρα για την έναρξη του παιχνιδιού. Τότε άρχιζε να ξαναπαίζει μουσική και το γήπεδο σειόταν από τις κραυγές όλων των κατασκηνωτών, αφού η κάθε ομάδα είχε λόγο να φωνάζει, γιατί όλες οι ομάδες είχαν συμμετοχή με παίχτες, και γινόταν χαμός! Εάν δεν έφτανε ο χώρος για να κατέβουν άτομα απ' όλες τις ομάδες, γινόταν και δεύτερος γύρος. Πολλά αθλήματα μάλιστα γίνονταν δύο φορές, μία προκριματική και μία τελική φάση.
             Είναι ευνόητο ότι τα ομαδικά παιχνίδια είχαν πιο πολλή χάρη τα πρώτα χρόνια, όταν οι κατασκηνωτές ήταν περισσότεροι (από 300 και πάνω). Γιατί μετά την αποχώρηση του Γκάτζιου και την ελάττωση του αριθμού των κατασκηνωτών δεν υπήρχε κίνητρο για να διοργανωθεί κάτι σοβαρό και τα τελευταία χρόνια, στα οποία αναφερόμαστε, ούτε μουσική υπήρχε, ούτε τόσο αυστηρή οργάνωση και το ενδιαφέρον των κατασκηνωτών ήταν μειωμένο, γιατί, κατκά τα ψέματα, άλλο να συναγωνίζονται 8 ομάδες και άλλο 20-25. Εννοείται ότι οι πρώτοι τρεις από κάθε άθλημα βραβεύονταν και τα βραβεία δίνονταν σε πανηγυρική τελετή, το τελευταίο βράδυ της κατασκηνωτικής περιόδου (αναλυτικά δείτε παρακάτω, στις εκδηλώσεις στο αμφιθέατρο). Τα αθλήματα που διοργανώνονταν πάντως ήταν πολλά και διάφορα, όπως είπαμε, και πολλές χρονιές προστίθονταν κι άλλα. Σας παραθέτω ενδεικτικά μερικά, για να πάρετε μια γεύση από το τι γινόταν στο γήπεδο κάθε χρονιά την ημέρα των ομαδικών παιχνιδιών:
             Αυγοδρομίες, ποτηροδρομίες, τσουβαλοδρομίες, μπαλονοδρομίες, σκυταλοδρομία, σκυταλοδρομίες με μπάλλα, σκυταλοδρομίες με μπάλλα στην πλάτη, σύνθετη σκυταλοδρομία, αγώνας δρόμου με σκαμνάκια, βρίσκω τα παπούτσια μου, ποτηρομαχίες, μπαλονοποτηρομαχίες, σύνθετη αυγοδρομία κλπ. Το τελευταίο, για όσους δεν θυμούνται καλά, σημαίνει αγώνας δρόμου με μπάλλα στα πόδια, κουτάλι και μπαλάκι του πιγκ-πογκ (αντί για αυγό) στο στόμα και κέρμα στο μάτι!!!!
           Εκτός από τη μέρα όμως των ομαδικών παιχνιδιών, υπήρχε και η μέρα του "κρυμμένου θυσαυρού", του πασίγνωστου αυτού κατασκηνωτικού παιχνιδιού. Για όσους δεν γνωρίζουν, το παιχνίδι αυτό είχε ως εξής: όλες οι ομάδες καταρχήν μαζεύονταν στο γήπεδο, σχηματίζοντας η καθεμία από έναν κύκλο. Τότε οι κριτές πέρναγαν από την κάθε μία και άφηναν κάποιες ερωτήσεις στον ομαδάρχη. Με το σύνθημα ο ομαδάρχης άνοιγε το χαρτί και τα παιδιά έπρεπε να απαντήσουν σε 5-6 ερωτήσεις της 1ης φάσης. Όταν τις απαντούσαν έπαιρναν το χαρτί της 2ης φάσης κ.ο.κ., μέχρι να φτάσουν στην τελική φάση, που τους έλεγε πού ήταν κρυμμένος ο θησαυρός. Νικήτρια ήταν φυσικά η ομάδα που θα τον έβρισκε. Οι ερωτήσεις ήταν ποικίλου περιεχομένος: από ερωτήσεις γνώσεων, ερωτήσεις από την Αγία Γραφή μέχρι και... απίθανες του στυλ πόσα πλακάκια έχει το τάδε πλακόστρωτο, ή πόσα σκαλιά έχει το αμφιθέατρο ή, ξέρω 'γω, πώς λέγεται ο παππούς του κυρ-Τάκη κλπ. Η κλασσική μουσική των ομαδικών παιχνιδιών και άλλες μουσικές συνόδευαν και αυτό το παιχνίδι, δίνοντας μια ευχάριστη νότα στην ούτως ή άλλως διασκεδαστική ατμόσφραιρα, αφού όλη η κατασκήνωση ήταν στο πόδι, άλλοι προσπαθούσαν να κλέψουν απαντήσεις από άλλες ομάδες, άλλοι έψαχναν για το θησαυρό σε απίθανα μέρη κλπ.!

Κριτές

Διελκυστίνδα

Προετοιμασία

Μπαλονοποτηρομαχίες

Μπαλονοδρομίες

Μπαλοδρομία

Ποτηρομαχίες

Ποτηρομαχίες

Ποτηρομαχίες

Ποτηρομαχίες

Σύνθετη σκυταλοδρομία

Τσουβαλοδρομίες

Ποτηρομαχίες

Ποτηρομαχίες

Σύνθετη αυγοδρομία

Τσουβαλοδρομίες

Σκυταλοδρομία

Σύνθετη αυγοδρομία

Ποτηροδρομίες

Ποτηροδρομίες

Ποτηροδρομίες

Αυγοδρομίες

Παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού

3. ΜΟΥΣΙΚΗ
α) Γενικά
           Η μουσική ήταν κι αυτό καθημερινή υπόθεση στη ζωή του κατασκηνωτή της Πρώτης: με μουσική ξύπναγε, μουσική συνόδευε το πρωινό και απογευματινό του παιχνίδι, με τραγούδια συνοδεύονταν πολλές απογευματινές και βραδυνές εκδηλώσεις στο αμφιθέατρο και με μουσική κοιμόταν. Για πρωινό εγερτήριο διαλεγόταν πάντα μια απαλή οργανική μουσική, που θα ερχόταν ομαλά στα αυτιά των παιδιών και θα τους έκανε να ξυπνήσουν ευχάριστα. Η μουσική αυτή ήταν είτε κλασσική (
Mozart και Vivaldi κυρίως), είτε ορχηστρικά κομμάτια με όργανα όπως πιάνο, φλάουτο και ακκορντεόν. Τέτοια μουσική (κλασσική και ορχηστρική) έπαιζε στην πλειονότητά της και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από τα λεγόμενα "χριστιανικά τραγούδια" (αν και προσωπικά διαφωνώ με τη λογική του όρου, ωστόσο τον χρησιμοποιώ για να συνεννοηθούμε), έπαιζαν κατά 99% τραγούδια του Κουντουρά, στον οποίο αναφερόμαστε παρακάτω ως ξεχωριστό κεφάλαιο. Το βράδυ έπαιζε για σιωπητήριο μια ωραία χαρακτηριστική ιταλική μελωδία μα τρομπέτα και ορχήστρα. Ως πρωινό Κυριακάτικο εγερτήριο ανέκαθεν ακουγόταν βυζαντινή μουσική. Αξέχαστη φυσικά η μουσική των ομαδικών παιχνιδιών, για την οποία κάναμε λόγο παραπάνω.
           Σχετικά με τα τραγούδια που τραγουδούσαν οι κατασκηνωτές, αυτά πέρασαν δύο φάσεις: την εποχή που ήταν στην κατασκήνωση ο Κουντουράς και την εποχή μετά την αποχώρησή του. Τα χρόνια λοιπόν που ήταν παρών ο Κουντουράς, τραγουδούσαμε με πάθος δικά του τραγούδια, που τα ακούγαμε από τις κασσέτες του και μας τα μάθαινε κι ο ίδιος, όπως τους "Μάρτυρες" (το πλέον κλασσικό κατασκηνωτικό τραγούδι τότε, δεν υπάρχει κατασκηνωτής της Πρώτης που να μην το τραγούδησε), "Θύελλα ξεσπά", "Ελπίδα πάντα", "'Αφησες Χριστέ μου το κοπάδι", "Μια γενεά", "Ο Γιάννος", "Παύλε", "Πως να δαμάσεις την ύλη", "'Ανθρωποι απ' τη Δαλμανουθά", "Καταφυγή", κ.ά.
             Μετά την αποχώρηση του Κουντουρά από την κατασκήνωση, δεν λέγονταν πολύ τα τραγούδια του, όμως η μουσική και το τραγούδι συνέχισαν την παρουσία τους στην κατασκηνωτική ζωή. Απλά άλλαξε η μουσική ταυτότητα των κατασκηνωτικών τραγουδιών επί το βυζαντινώτερο και ελληνικότερο, κάτι που οφείλεται κυρίως στα τραγούδια της γιορτής λήξης, που ήταν σε ελληνικό και ψαλτικό ύφος (πολλά ήταν ψαλτοτράγουδα), την επιμέλεια των οποίων είχε ο υπαρχηγός κ. Χατζηγιάγκου, που ήταν και καλός ψάλτης. Τον βοηθούσαν και κατασκηνωτές που γνώριζαν ελληνικά μουσικά όργανα, ενώ τελευταία είχαν αυξηθεί και τα άτομα που γνώριζαν βυζαντινή μουσική και αποτελούσαν τη χορωδία της κατασκήνωσης. Μάλιστα μια χρονιά βγήκε και μια κασσέτα με τη χορωδία του εκκλησιαστικού Λυκείου της Φλώρινας από τραγούδια που τραγουδήθηκαν στην Κατασκήνωση. Η Κύπρος ήταν ένα από τα αγαπημένα θέματα των τραγουδιών αυτής της εποχής, λόγω και της κυπριακής καταγωγής του υπαρχηγού. Χαρακτηριστικά τραγούδια: το "Καρτερούμε μέρα νύχτα" (το γνωστότερο τραγούδι της εποχής αυτής), "Λογαριάσατε λάθος", "'Εχω έναν πόθο", "Χαρά στα μάτια που δακρύζουν", "Θα πάρω μιαν ανηφοριά" (κι αυτό πολυτραγουδισμένο) κ.ά.
           Αν θέλαμε όμως να αναφέρουμε ένα μόνο τραγούδι που τραγουδιόταν πάντα και χαρακτήριζε την κατασκήνωσή μας όλα τα χρόνια, αυτό δεν είναι άλλο από τη "Μακεδονία ξακουστή". Το τραγουδούσαμε σε κάθε περίσταση κεφιού, στο αμφιθέατρο ή στην τραπεζαρία και πάντα όταν ερχόταν ο επίσκοπος Αυγουστίνος, του οποίου είναι γνωστή η ευαισθησία στο Μακεδονικό από τα παλιά χρόνια, πολύ πριν ξεσπάσει το πρόβλημα με τα Σκόπια. Τότε μάλιστα ο επίσκοπος χαρακτηριζόταν από μερικούς ως "εθνικιστής", επειδή επέτρεπε να λέγεται αυτό το τραγούδι στην Κατασκήνωση και μερικά χρόνια αργότερα το ίδιο τραγούδι το τραγουδούσε όλη η Ελλάδα στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, στο Σύνταγμα και στη Θεσσαλονίκη...

β) Ο διαγωνισμός μουσικής
           Ο διαγωνισμός μουσικής ήταν μια ξεχωριστή κατασκηνωτική βραδυά. Αναλυτικότερα, επρόκειτο για 4 διαγωνισμούς που γίνονταν στο αμφιθέατρο, μετά το βραδυνό φαγητό: ενόργανης μουσικής, ατομικού τραγουδιού, ομαδικού τραγουδιού και βυζαντινής μουσικής. Κατ' αρχήν να πούμε ότι πολλοί κατασκηνωτές έφερναν μαζί τους μουσικά όργανα, για να διαγωνιστούν. Η κατασκήνωση διέθετε και ένα αρμόνιο. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούνταν όμως αρμόνια από κατασκηνωτές, που ήταν καλύτερα.
           Από άποψη ακουστικού ενδιαφέροντος την παράσταση έκλεβε η οργανική μουσική: αν έβγαινε κάποιος βιρτουόζος κατασκηνωτής και έπαιζε ένα ωραίο κομμάτι, μόλις τελείωνε ξέσπαγε σε χειροκροτήματα ολόκληρο το αμφιθέατρο. Υπήρχαν μάλιστα χρονιές που έβγαιναν 2-3 τέτοιοι και η επιτροπή δυσκολευόταν να βγάλει κάποιον πρώτο (κυρίως τα παλαιότερα χρόνια)! Η επιτροπή αποτελούνταν από άτομα που ήξεραν μουσική, επικεφαλής των οποίων ήταν αρχικά ο Κουντουράς και μετά ο Χατζηγιάγκου.
           Από άποψη όμως καθαρά ψυχαγωγική, την παράσταση έκλεβε το... ατομικό τραγούδι! Αν έβγαινε κάποιος να τραγουδήσει και τραγούδαγε καλά, ουδέν πρόβλημα: έπεφτε ένα συνηθισμένο χειροκρότημα και τελείωσε (μια και τα παιδιά δεν πολυσυγκινούνταν από τις ερμηνείες των συγκατασκηνωτών τους!). Αν όμως αυτός που έβγαινε να τραγουδήσει ήταν φάλτσος, δεν περιγράφεται το τι γινόταν από κάτω... "Το γέλιο της αρκούδας" είναι μια έκφραση που δεν αρκεί με τίποτα να περιγράψει τον σχετικό χαμό... Αμέτρητες ήταν οι φορές που ο αρχηγός είχε διακόψει το διαγωνισμό για να κάνει στο ακροατήριο συστάσεις για ησυχία και σεβασμό των διαγωνιζομένων συγκατασκηνωτών μας, αλλά εμείς... τον γράφαμε κανονικά: αφού κάναμε 5 λεπτά ησυχία για τα μάτια του κόσμου, μόλις έπεφτε το επόμενο φάλτσο, δώστου πάλι απ' την αρχή!  Η μισή κατασκήνωση δάκρυζε από τα γέλια, ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλον (ιδανικός γι' αυτό ο χώρος του αμφιθεάτρου!), το μόνο που δεν θυμάμαι είναι αν καμιά φορά είχαν πέσει... ντομάτες στην "πίστα"!!!

γ) Γιάννης Κουντουράς
          
Κι ερχόμαστε στο κεφάλαιο  Κ ο υ ν τ ο υ ρ ά ς. Ο Γιάννης Κουντουράς λοιπόν είναι ένας γιατρός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ήταν, όπως είπαμε κι αλλού, ο γιατρός της κατασκήνωσης για πολλά χρόνια. Εκείνο όμως για το οποίο ήταν περισσότερο γνωστός ήταν η ιδιότητά του ως μουσικού. Από άποψη αυστηρά μουσική, ήταν ερασιτέχνης μουσικός. Έπαιζε ερασιτεχνικά κιθάρα. Του άρεσε όμως να φτιάχνει μελωδίες και να τις ντύνει με δικούς του στίχους, οι οποίοι ήταν πάντα εμπνευσμένοι από χωρία της Αγίας Γραφής. Ο ίδιος μελετούσε πολύ την Αγία Γραφή και έτσι όπως αισθανόταν να του μιλά ο λόγος του Θεού στην προσωπική του ζωή, έτσι ακριβώς τον κατέγραφε σε στίχους. Ίδρυσε και έναν φοιτητικό σύλλογο στη Θεσσαλονίκη με το όνομα
"Μάρτυς Νέστωρ", που υπάρχει μέχρι σήμερα. Τα τραγούδια του τα παρουσίαζε με συνεργάτες του στην κατασκήνωση και τα προλόγιζε ανάλογα. Οι παραστάσεις αυτές ήταν καλά οργανωμένες, με 4-5 οργανοπαίκτες, φωτορυθμικά, εφέ στον ήχο, slides κλπ. Τα τραγούδια δε αυτά τα έβγαζε και σε δίσκο. Μέχρι σήμερα έχει βγάλει 8 δίσκους, αν δεν απατώμαι. Υπάρχει επίσης και βιβλίο με τους στίχους και τις νότες των τραγουδιών του. Οι πρώτοι 3 δίσκοι του ακούγονταν πολύ συχνά στην κατασκήνωση και τα τραγούδια του αγαπήθηκαν πολύ από τους κατασκηνωτές. Σε αυτό συνέβαλε και το γεγονός ότι πολλές φορές τους τα μάθαινε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της απογευματινής ψυχαγωγίας, που γινόταν πριν το απογευματινό μάθημα. Την ώρα αυτή τραγουδούσαν πολύ δυνατά όλοι οι κατασκηνωτές και γινόταν ένα αρκετά μεγάλο ξεσήκωμα. Πολλές φορές ο Κουντουράς έπαιρνε και κατασκηνωτές που ήξεραν από μουσικά όργανα και έκανε πρόβες, για να επενδύσει μουσικά τα τραγούδια.
           Τώρα, όσο αφορά στα τραγούδια του σαν  ά κ ο υ σ μ α, πολλές διαφορετικές απόψεις έχουν ακουστεί. Δεν θα εκφέρω τη δική μου, γιατί δεν είναι σκοπός μου να την μεταφέρω στους επισκέπτες αυτού του site. Θα προσπαθήσω να αναφέρω κάποιες όσο το δυνατόν αντικειμενικές κρίσεις. Είναι λοιπόν γεγονός ότι οι μελωδίες των τραγουδιών ήταν συμπαθητικές (μερικές θα τις χαρακτήριζα πολύ ωραίες και πετυχημένες μουσικά), αν και γενικά κινούνταν όλες στην ίδια συνθετική λογική: για όσους γνωρίζουν μουσικά, η εναλλαγή των συγχορδιών ήταν πανομοιότυπη από τραγούδι σε τραγούδι. Το ίδιο συνέβαινε μερικές φορές και με τις μελωδικές γραμμές. Δεν επαναλαμβάνονταν ποτέ, αλλά σίγουρα σου θύμιζαν και άλλα τραγούδια του ίδιου συνθέτη. Όμως σε πολλά τραγούδια υπήρχαν και τελείως πρωτότυπες μουσικές γραμμές, σε σχέση με τις υπόλοιπες, που δημιουργούσαν μια πολύ ωραία τελική μελωδία. Οι περισσότερες πάντως μελωδίες των τραγουδιών είχαν συχνές εναλλαγές στο ύφος: από μια ήρεμη μουσική σε στυλ μπαλάντας περνούσε σε κάτι αρκετά ρυθμικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και κάποια τραγούδια με στατικό ύφος. Από άποψη στυλ μουσικής, πρόκειται σαφώς για δυτική τραγουδιστική μουσική, χωρίς ελληνικά στοιχεία, όχι όμως με την έννοια του pop ή του rock. Ήταν απλά η μουσική του Κουντουρά. Επιρροές υπήρχαν οπωσδήποτε από μπαλάντες και ξένες λαϊκές μελωδίες. Το τελικό στυλ όμως της μουσικής δεν ήταν αντιγραφή κανενός. Ήταν πρωτότυπη δημιουργία. Προσωπικά μου θυμίζει περισσότερο τα δύο αυτά είδη, τη μπαλάντα, όχι όμως με τη σύγχρονη έννοια, αλλά της παλιάς εποχής, τότε που πρωτοάνθιζε το μουσικό αυτό στυλ, και την ξένη λαϊκή μελωδία από διάφορες χώρες. Δεν ήταν όμως αυτούσιο κανένα από τα δύο.
           Από την άποψη τώρα των σ τ ί χ ω ν, θα πω ότι σίγουρα ήταν διαφορετικοί από αυτούς που έχουμε συνηθίσει. Το τελικό τους μήνυμα ήταν σαφώς, όπως είπαμε, δανεισμένο από την Αγία Γραφή. Ο τρόπος που αυτό μεταφερόταν στον ακροατή ήταν σίγουρα πολύ άμεσος: υπήρχαν άμεσες αναφορές προς το πρόσωπο του Χριστού αλλά και προς το περιεχόμενο αυτούσιων αποσπασμάτων της Αγίας Γραφής. Αυτή η αμεσότητα, σε συνδυασμό με τη συχνή χρήση του 1ου ενικού προσώπου, ήταν κάτι που αρχικά σίγουρα ξένιζε τον ακροατή.
           Όσο αφορά στη ζωντανή  π α ρ ο υ σ ί α σ η των τραγουδιών του, ήταν σίγουρα κάτι πολύ πρωτότυπο για την κατασκήνωσή μας: τα φωτορυθμικά θύμιζαν pop συναυλίες και αυτό φυσικά άρεσε σε όλους... Τα slides βέβαια που συνόδευαν τα τραγούδια είχαν σχετικό μ' αυτά περιεχόμενο: έδειχναν ωραίες φωτογραφίες από τοπία με εκκλησίες ή κάτι σχετικό με το τραγούδι. Ο δε λόγος του συνθέτη που προλόγιζε τα τραγούδια του ήταν... καταιγιστικός: μιλούσε όπως ακριβώς και στη μουσική των τραγουδιών του: με αυξομειώσεις στον τόνο της φωνής του και πολύ συχνή χρήση του 1ου και του 2ου ενικού, με πολλές ερωταποκρίσεις και με άμεσες αναφορές σε πρωτότυπα λόγια από την Αγία Γραφή.
           Η  φ ω ν ή τώρα του Κουντουρά στο τραγούδι ήταν κάτι που ξένιζε αρκετά: μπορεί συνθετικά να τα πήγαινε καλά, όμως η φωνή του σίγουρα δεν ήταν φωνή επαγγελματία τραγουδιστή. Γενικά βέβαια μπορούσε να τραγουδήσει, είχε μουσική αντίληψη, καταλάβαινε τη μουσική νότα που έπρεπε να πατήσει, όμως αυτό που τελικά έβγαινε σαν ηχόχρωμα δεν ήταν ακουστικά ελκυστικό, δεδομένου ότι και η χροιά της φωνής του στο τραγούδι δεν ήταν η πιο ευχάριστη. Ωστόσο, ως συνθέτης των τραγουδιών του, είχε μια δική του άποψη για την ερμηνεία τους, η οποία ήταν πολύ συγκεκριμένη και δύσκολα την μετέδιδε σε άλλον, οπότε προτιμούσε να είναι ο ίδιος και ο ερμηνευτής των τραγουδιών του, κάτι οπωσδήποτε σεβαστό.
           Οι δ ί σ κ ο ι  του Κουντουρά ήταν πάντοτε ενορχηστρωτικά πολύ προσεγμένοι, αφού η δουλειά αυτή γινόταν καθαρά επαγγελματικά: πάντα την ανέθετε σε επαγγελματίες μουσικούς και ενορχηστρωτές και οι ηχογραφήσεις γίνονταν σε επαγγελματικό studio. Αρεσκόταν στα κλασσικά όργανα (κιθάρα, φλάουτο, πιάνο), τα οποία ενορχηστρωτικά έδεναν με διάφορα ηχοχρώματα.
           Τα  τ ρ α γ ο ύ δ ι α λοιπόν του Κουντουρά ήταν σημείο αντιλεγόμενο: πολλοί τα χαρακτήριζαν επηρεασμένα από τη ροκ μουσική. Αν το πάρουμε αυστηρά μουσικά, σίγουρα κάτι τέτοιο δεν ισχύει (ο ίδιος έλεγε χαρακτηριστικά: "πώς είναι δυνατό να έχω επηρεαστεί από κάποια μουσική, που δεν έχω καν ακούσει;"). Η ουσία πιστεύω της "κατηγορίας" αυτής στηριζόταν στη δυναμική της μελωδίας: δεν ήταν οι κλασσικές "χριστιανικές" μελωδίες, που είχαν επικρατήσει τότε σε άλλες εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις και αυτό δεν άρεσε σε πολλούς, βασικά μεγαλύτερους στην ηλικία. 'Αλλοι αργότερα είπαν ότι η μουσική του δεν ήταν ελληνική. Αυτό σίγουρα ισχύει. Σχεδόν κανένα όμως από τα τραγούδια που ήταν γνωστά στις εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις εκείνα τα χρόνια δεν είχε ελληνικό στοιχείο. Ωστόσο και οι δύο αυτές απόψεις αναφέρονται σε μουσικά γούστα, που είναι κάτι εκ φύσεως υποκειμενικό. 'Αλλοι χαρακτήριζαν ιδιότυπη τη φωνή του. Και αυτό είναι γεγονός. Βέβαια, αν τη συνηθίσει κάποιος και, κυρίως, αν τα συγκεκριμένα τραγούδια δεν τα δει γενικά, αλλά τα συνδέσει με το πρόσωπο του συνθέτη, δεν έχει πρόβλημα στο να ακούει συνεχώς τη φωνή αυτή, μάλλον το θεωρεί αυτονόητο, παρά τα όσα φωνητικά μειονεκτήματα. 'Αλλοι ξενίζονταν πολύ από την αμεσότητα του στίχου, που γινόταν πιστεύω ακόμα πιο έντονη, λόγω της φωνητικής ερμηνείας. Σίγουρα ήταν δύσκολο να κατανοήσει κανείς το στίχο με τον τρόπο που τον κατανοούσε ο συνθέτης, γι' αυτό και στις ζωντανές παρουσιάσεις των τραγουδιών του μιλούσε πολύ και έντονα πριν τον τραγούδι, ώστε αυτό να γίνει καλύτερα αντιληπτό κατά την ακρόασή του, κάτι όμως που δεν μπορεί να γίνει σε ένα μουσικό CD...
           Γεγονός είναι πάντως ότι τα τραγούδια του Κουντουρά γαλούχησαν γενιές παιδιών στην Κ α τ α σ κ ή ν ω σ η, όπου ήταν και ο φυσικός τους χώρος: εκεί έγιναν γνωστά, εκεί τραγουδήθηκαν, εκεί αγαπήθηκαν και νομίζω πολύ λίγοι θα τα ήξεραν εάν δεν ακούγονταν στην Κατασκήνωσή μας. Από μια χρονιά και πέρα ο Κουντουράς δεν ξαναήρθε στην κατασκήνωση, για λόγους που δεν γνωρίζω και δεν ενδιαφέρουν.
           Ε μ π ο ρ ι κ ά  οι δίσκοι δεν έπιασαν, είτε λόγω του άμεσου στίχου που ξένιζε, είτε λόγω της φανερής αντίθεσης ανάμεσα στην καλή ενορχήστρωση και την ιδιότυπη φωνή: σε άλλους άρεσε η μουσική αλλά όχι οι στίχοι, σε άλλους άρεσαν οι στίχοι αλλά όχι η μουσική, ενώ άλλοι δεν συγκινήθηκαν ιδιαίτερα από κανένα από τα δύο. Αλλά δεν νομίζω να είχε ο συνθέτης εμπορικούς στόχους, ήταν κάτι τελείως έξω από την ιδιοσυγκρασία του. Λίγοι είναι εκείνοι που άκουσαν τους δίσκους και τους ακούνε και σήμερα συνειδητά, οικειοποιούμενοι πλήρως το περιεχόμενο και τη λογική τους.
           Αν θέλετε να θυμηθείτε τα τραγούδια που τραγουδούσατε τότε και να κατεβάσετε ελεύθερα αρκετά απ΄ αυτά στον υπολογιστή σας, επισκεφθείτε το site
nestoras.org, που είναι και η επίσημη ιστοσελίδα του μορφωτικού φοιτητικού συλλόγου "Μάρτυς Νέστωρ", που ίδρυσε ο Γιάννης Κουντουράς. Επίσης, στα  D o w n l o a d s θα βρείτε ορχηστρικά κομμάτια από το τελευταίο του CD (του 2004), που ήταν το πρώτο που κυκλοφόρησε και ορχηστρικό (κάτι που νομίζω ότι θα έπρεπε να είχε γίνει και με τις προηγούμενες παραγωγές του) και, αν και πρόσφατο, περιέχει μελωδίες από τραγούδια παλιά και πολύ γνωστά στους τότε κατασκηνωτές. Οι μελωδίες αυτές, κινηματογραφικά σχεδόν ενορχηστρωμένες, πιστεύω ότι είναι ό,τι πρέπει για να επενδύσουν μουσικά το site μας και να μας θυμήσουν αβίαστα παλιές ωραίες κατασκηνωτικές στιγμές!

Ενόργανη μουσική

Ενόργανη μουσική

Ενόργανη μουσική

Ενόργανη μουσική

Ενόργανη μουσική

Ενόργανη μουσική

Ατομικό τραγούδι

Ατομικό τραγούδι

Βυζαντινή μουσική

Ομαδικό τραγούδι

Ομαδικό τραγούδι

Ομαδικό τραγούδι

Ομαδικό τραγούδι

Ομαδικό τραγούδι

Τραγούδια Κουντουρά

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Τραγούδια Κουντουρά

4. ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
          
Οι εκδηλώσεις αυτές γίνονταν στο αμφιθέατρο είτε μετά το μεσημεριανό φαγητό, οπότε μια ομάδα ετοίμαζε ψυχαγωγικό πρόγραμμα με σκετς και τραγούδια, είτε πριν το απογευματινό μάθημα, που αναλάμβανε κάποιος να μας ξυπνήσει μαθαίνοντάς μας κάποιο τραγούδι (στις εκδηλώσεις αυτές το αμφιθέατρο έπαιρνε φωτιά: τα παιδιά έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον, ειδικά όταν έκαναν το κύμα στο τραγούδι "Στου Χριστού μας το λιμάνι", που λεγόταν σε περιόδους γυμνασίου κυρίως), είτε μετά το βραδυνό φαγητό. Στην τελευταία περίπτωση η πιο χαρακτηριστική εκδήλωση ήταν αυτή της απονομής των βραβείων, που γινόταν το τελευταίο βράδυ της κατασκήνωσης. Τότε λοιπόν ο αρχηγός απένεμε τα βραβεία στους τρεις πρώτους όλων των διαγωνισμών. Πολλοί έπαιρναν δύο και τρία και τέσσερα βραβεία. Οι ομάδες μέτραγαν τα βραβεία τους, για να βγάλουν ατύπως ποια είχε τα περισσότερα.
           Ιδιαίτερα φορτισμένες όμως ήταν όλες οι εκδηλώσεις το τελευταίο βράδυ της κατασκήνωσης. Στο βραδυνό φαγητό ξέσπαγε πάντα ένα αυθόρμητο γλέντι, που ξεκίναγε με τραγούδια και συνεχιζόταν με χορό, εντός του χώρου της τραπεζαρίας! Μετά πηγαίναμε στο αμφιθέατρο, όπου ακολουθούσε η βραδυνή προσευχή και μετά απ' αυτήν η απονομή των βραβείων. Όταν τελείωνε η απονομή, ο αρχηγός έβγαζε τον αποχαιρετηστήριο λόγο, έδινε τα δώρα στις μαγείρισσες και τους υπόλοιπους "διακόνους της αγάπης" και άρχιζαν να παίζουν μουσικές, είτε από κασσέτα είτε ζωντανά, από κατασκηνωτές που έπαιζαν διάφορα μουσικά όργανα. Παίζονταν παραδοσιακοί οργανικοί σκοποί καθώς και τα γνωστότερα τραγούδια που ήξεραν οι κατασκηνωτές και όλη η κατασκήνωση τραγουδούσε, χειροκροτούσε και χόρευε! Ήταν πολύ έντονα τα συναισθήματα, λόγω της επικείμενης αναχώρησης από την κατασκήνωση. Μετά από αυτή την εκδήλωση πηγαίναμε για ύπνο. Αλλά πριν πάμε στη σκηνή μας, περνούσαμε από τις σκηνές των φίλων μας από τις άλλες πόλεις, τους χαιρετούσαμε, με πολλούς ανταλλάζαμε τηλέφωνα και ευχόμασταν και του χρόνου...

Μεσημεριανό πρόγραμμα

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Απονομή βραβείων

Χορός στην τραπεζαρία

Χορός στην τραπεζαρία

Χορός στην τραπεζαρία

Χορός στην τραπεζαρία

Χορός στην τραπεζαρία

Γήπεδο

Αμφιθέατρο

Αμφιθέατρο

Αμφιθέατρο

Αμφιθέατρο

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Αμφιθέατρο

5. ΕΚΔΡΟΜΕΣ
             Από μια χρονιά και πέρα, όταν λιγόστεψαν τα άτομα στην κατασκήνωση, άρχισαν να διοργανώνονται και εκδρομές. Ήταν μια πολύ ωραία πρωτοβουλία που ευχαρίστησε όλους, τόσο τους κατασκηνωτές, γιατί περνούσαν μια διαφορετική ημέρα, όσο και τα στελέχη, γιατί κι αυτά ξέσκαγαν λίγο από τις σκοτούρες του καθημερινού προγράμματος. Είχαμε πάει εκδρομές, μεταξύ άλλων, στην Έδεσσα, στη Βέροια και στη Θεσσαλονίκη. Βοηθούσε και η μητρόπολη, ώστε η οικονομική μας συνεισφορά να είναι η ελάχιστη δυνατή, ενώ όποιος ήθελε να έρθει και δεν είχε λεφτά, δεν υπήρχε περίπτωση να μην έρθει, η μητρόπολη κάλυπτε τα έξοδά του. Παίρναμε φαγητό από την κατασκήνωση και τρώγαμε κάπου έξω. Επισκέψεις όπως στου Ρούπελ, στους καταράχτες, στο Λευκό Πύργο, στον 'Αγιο Δημήτριο σίγουρα έμειναν σε όσους συμμετείχαν, για τον πρόσθετο λόγο ότι έγιναν με όλους τους φίλους τους από την κατασκήνωση και όχι με κανένα βαρετό τουριστικό γκρουπ.

Εκδρομές

Εκδρομές

Εκδρομές

Εκδρομές

Εκδρομές

Εκδρομές

Εκδρομές

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Εκδρομές

6. ΠΟΡΕΙΕΣ
           Οι πορείες γίνονταν είτε την ημέρα είτε τη νύχτα. Ημερήσιες πορείες
κάναμε πάντα τη γιορτή της Μεταμόρφωσης, όταν πηγαίναμε για λειτουργία στο εκκλησάκι που βρισκόταν στο βουνό της Κλαδοράχης. Καμιά φορά πορείες γίνονταν χωρίς λόγο, απλά για να περπατήσουμε, να δούμε την ανατολή του ήλιου και μετά να γυρίσουμε. Τότε πηγαίναμε συνήθως στον 'Αγιο Μάρκο, που ήταν μια αρκετά μακρυνή πορεία. Στη σελίδα "Κατασκηνωτικοί χώροι" στην τελευταία ενότητα (Βουνό Πρώτης) περιγράφεται μια από τις μεγαλύτερες πορείες ομάδας που έγινε ποτέ και υπάρχουν και κανα-δυο φωτογραφίες από πορείες (η μία από νυχτερινή).
           Για τις νυχτερινές πορείες έγινε λόγος και στη σελίδα
"Το ημερήσιο πρόγραμμα" και συγκεκριμένα στην ενότητα 16-Σιωπητήριο. 'Ηταν κι αυτές μέρος της ψυχαγωγίας, μέχρι τη στιγμή που καταργήθηκαν, απόφαση που, όπως είπαμε, δεν έγινε δεκτή ευχάριστα από τους κατασκηνωτές. Ωστόσο πολλές ήταν οι φορές που βγαίναμε "στη ζούλα" και πηγαίναμε στο βουνό, καθόμασταν με τους συγκατασκηνωτές μας (πού και πού ερχόταν και κανας ομαδάρχης, θυμάμαι μάλιστα τις τελευταίες χρονιές μέχρι και ένα ιερέας ήρθε!) και κατά τις 2.00-3.00 η ώρα γυρίζαμε. Πριν καταργηθούν οι πορείες πήγαινε πορεία πολλές φορές ολόκληρη η κατασκήνωση. Ντυνόμασταν καλά, παίρναμε τα παγούρια μας με τον νερό και ξεκινούσαμε κατά ομάδες. Ανά μισάωρο περίπου κάναμε και καταμέτρηση, μη χαθεί κανένας. Στην αρχή βαριόμασταν, αλλά στο τέλος γυρίζαμε πιο ορεξάτοι, γιατί μιλούσαμε και η ώρα πέρναγε πιο ευχάριστα. Όταν κάναμε στάση και όταν φτάναμε στον προορισμό μας, είτε μάς μίλαγε ο αρχηγός, είτε τον ρωτούσαμε εμείς απορίες (πιο σύνηθες) και συζητούσαμε διάφορα θέματα είτε μας μίλαγε κάποιος άλλος για άσχετο θέμα, π.χ. για τα άστρα και μας έδειχνε τους αστερισμούς στον κρυστάλλινο ουρανό. Γυρνώντας συζητάγαμε μεταξύ μας και για ιστορίες τρόμου, που πήγαιναν φαρσί με το νυχτερινό περιβάλλον!

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

7. ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ
          
'Οποιος παλιός κατασκηνωτής ακούσει για τις βραδυνές προβολές, το πρώτο που θα θυμηθεί είναι το σύνθημα "Κύριε Παυσανία θέλουμε ταινία"! Δεν ξέρω ποιός ήταν αυτός ο κύριος, αλλά προφανώς θα επιμελούταν των βραδυνών προβολών τα χρόνια εκείνα (πριν το 1988). Όποτε λοιπόν είχε προγραμματιστεί, μετά τη βραδυνή προσευχή ακολουθούσε η προβολή ταινίας. Όταν λέμε "ταινία" μη φανταστείτε βέβαια καμιά κινηματογραφική παραγωγή. Σε εκκλησιαστική κατασκήνωση βρισκόμασταν άλλωστε. Οι πιο παλιές προβολές ήταν κάτι ξένες παραγωγές του Ινστιτούτου "Μούντι" (έτσι λεγόταν νομίζω). Τις παρουσίαζε ένας επιστήμονας και αναφερόταν σε πολύ ενδιαφέροντα θρησκευτικά θέματα, με την επένδυση κατάλληλης μουσικής: την εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης, τα θαύματα του φυσικού κόσμου κ.ά. Παρά το ότι έδειχνε παλαιομοδίτικο, στην ουσία του σου κράταγε τον ενδιαφέρον.
           Παλιά επίσης βλέπαμε και ταινίες θρησκευτικού περιεχομένου. Θυμάμαι μία με τίτλο νομίζω "Οι δυο δραπέτες", που είχε ως θέμα της δύο δραπέτες που πήγαν να κλέψουν μια οικογένεια και στο σπίτι ήταν μόνο του ένα κοριτσάκι, αλλά η καλοσύνη που τους έδειξε τους έκανε ν' αλλάξουν. Η φορά που είδα προσωπικά αυτή την ταινία ήταν πριν το 1990. Δεύτερη φορά ξαναπαίχτηκε τα τελευταία χρόνια. Ήταν χαρακτηριστική η διαφορετική συμπεριφορά των κατασκηνωτών τις δύο αυτές φορές: την πρώτη παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον και δεν ακούγονταν σχεδόν καθόλου ομιλίες από τους κατασκηνωτές και τη δεύτερη όλοι σχολίαζαν την ταινία και γινόταν τέτοιος χαβαλές, που δεν ακούγονταν σχεδόν καθόλου οι ομιλίες... των ηθοποιών! Ενδεικτικό του πόσο πολύ είχε μπει η τηλεόραση στη ζωή των περισσοτέρων και είχε μεταβάλει τα κριτήριά τους.
           'Αλλη ταινία, η οποία μάλιστα ήταν μεγάλη ελληνική παραγωγή με καλούς ηθοποιούς, ήταν ο "Παύλος Μελάς", που ιστορούσε τη ζωή του ομώνυμου ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα. Καλή ταινία και με καλή μουσική, απ' ότι θυμάμαι. 'Αλλες φορές είχαμε δει προβολές για τα ναρκωτικά, το ποτό, το τσιγάρο κλπ. Επρόκειτο είτε για ξένα μεταγλωτισμένα είτε για ελληνικά ντοκυμαντέρ που ήταν και αυτά προσεγμένα και πολύ ενδιαφέροντα. Πολύ ενδιαφέρον επίσης και με πολλά ντοκουμέντα ήταν το ρεπορτάζ της ΕΤ3 για την Κύπρο, που είχε προβληθεί δύο φορές στην κατασκήνωση. Όλα ήταν ενδιαφέροντα, αλλά βέβαια κανείς δεν "βάραγε ενέσεις" από κάτω όταν έβλεπε όλ' αυτά. Για του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά
σ' αυτήν την φωτογραφία, που έχει τραβηχτεί εν ώρα νυχτερινής προβολής...

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

[Αρχική σελίδα] [Ο ιδρυτής της κατασκήνωσης] [Κατασκηνωτικοί χώροι] [Το ανθρώπινο δυναμικό] [Οργάνωση της κατασκήνωσης] [Το ημερήσιο πρόγραμμα] [Ψυχαγωγία] [Κατασκηνωτικά περιστατικά] [Downloads] [Links] [Forum συζήτησης και αναμνήσεων] [Σαν επίλογος]

BuiltWithNOFΤο υλικό του δικτυακού αυτού τόπου (κείμενα, εικόνες, ήχος, βίντεο κλπ.) δόθηκε στον δημιουργό του ελεύθερο για χρήση, επεξεργασία και διάδοση, με την πεποίθηση ότι ανήκει στην κατηγορία του public domain. Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη, ας επικοινωνήσει με τον Webmaster.