ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Ο ιδρυτής της Κατασκήνωσης
Downloads
Links
Σαν επίλογος

ΝΕΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Proticamp forum
Το νέο κατασκηνωτικό forum!
Protiblog
Το νέο κατασκηνωτικό blog!

Flash intro

Γράψτε
 τις εντυπώσεις σας:

Sign guestbook

Στείλτε e-mail:

E-mail

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Είσοδος στο Ιnternet:
19-9-2004

1η ανανέωση:
14-10-2004 (Links)

2η ανανέωση:
21-10-2004 (Forum)

3η ανανέωση:
30-10-2004 (Ψυχαγωγία)

4η ανανέωση:
10-2-2005 (Flash intro)

5η ανανέωση:
13-8-2005 (Κ.Περιστατικά)

Site offline:
Καλοκαίρι 2006

Site online:
Καλοκαίρι 2009

6η ανανέωση:
forum, blog, ολοκλήρωση
17-4-2010

ΦΙΛΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

www.pigizois.gr

orthodox-treasures

Κατασκήνωση Άγκυρας

 

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

οργάνωση της κατασκήνωσης

           Αν και όλες οι κατασκηνώσεις είναι λίγο-πολύ οργανωμένες με τον ίδιο τρόπο, ωστόσο κάθε μια απ' αυτές έχει και κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που οφείλονται είτε στον τόπο που βρίσκεται η κατασκήνωση, είτε στους ανθρώπους που είναι επιφορτισμένοι με τα οργανωτικά καθήκοντα είτε στο γενικότερη οργανωτική φιλοσοφία που διέπει τη λειτουργία της κατασκήνωσης. Ορισμένα τέτοια λοιπόν επιμέρους χαρακτηριστικά της κατασκήνωσης θα δούμε εδώ, τα οποία δεν εντάσσονται σε κάποια συγκεκριμένη θεματική ενότητα, αλλά είναι απλώς θέματα οργάνωσης της κατασκήνωσης. Συγκεκριμένα θα πραγματευτούμε την ονομασία της κατασκήνωσης, τα ονόματα των ομάδων, τις ομάδες τραπεζαρίας και ευταξίας, την οργάνωση των σκηνών, την οργάνωση των αποθηκών, τις ανακοινώσεις, το τηλεφωνικό δίκτυο και... τον καιρό στην κατασκήνωση! (δεν ταιριάζει, αλλά δεν ήξερα πού να το βάλω...)

                                   1. ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗΣ
Page05_Photos01.jpg
Η ονομασίας της κατασκήνωσης ήταν πάντα παρμένη από κάποιο χωρίο της Αγίας Γραφής. Ήταν η ταυτότητα, κατά κάποιον τρόπο, κάθε κατασκηνωτικής χρονιάς, ώστε ο καθένας να θυμάται ότι η τάδε χρονιά είχε την τάδε ονομασία. Από κει και πέρα, δεν μπορώ να πω ότι έπαιζε κάποιον άλλον ιδιαίτερο ρόλο. Επίσης, το πρώτο μάθημα του αρχηγού ήταν πάντα αφιερωμένο στην ονομασία. Τον μεγαλύτερο κόπο σίγουρα έκανε εκείνος που ετοίμαζε το πανώ, που έγραφε την ονομασία της κατασκηνωτικής περιόδου, συνήθως με κόκκινα ή πράσινα γράμματα και μπλε φόντο, εμπλουτισμένο από ζωγραφιές σχετικές με την ονομασία, κι αυτές παρμένες συνήθως από το περιεχόμενο του σχετικού αγιογραφικού χωρίου. Το πανώ, έξυπνα τοποθετημένο στους δύο στύλους πάνω από τις κερκίδες του γηπέδου, ήταν το πρώτο πράγμα που βλέπαμε, μπαίνοντας με το πούλμαν στην πύλη της κατασκήνωσης και ήταν πάντα καλαίσθητο. Κάποιες φορές υπήρχε και ένα πανώ μικρότερο στις βρύσες αριστερά από την κεντρική πύλη. Ακόμα, κανα-δυό μόνο χρονιές, υπήρχε και τραγούδι σχετικό με την ονομασία, δημιουργημένο κυρίως από τον Κουντουρά. Οι ονομασίες της κατασκήνωσης τη15ετία, στην οποία αναφερόμαστε, ήταν οι εξής:

1985: Γυμναστήριο ευσεβείας
1986: Γενεά ζητούντων τον Κύριον
1987: Εις τας αυλάς του Κυρίου
1988: Φύτευμα Κυρίου
1989: Κοινωνία Θεού
1990: Ξερρίζωμα και φύτευμα
1991: Θεία καταφυγή
1992: Άμπελος Κυρίου
1993: Πηγή ζωής
1994: Ευωδία Χριστού
1995: Ναός Θεού
1996: Φως Χριστού
1997: Συνοδοιπόροι Χριστού
1998: Επί τας πηγάς των υδάτων
1999: Άγκυρα Ελπίδος

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                           2. ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ
Τα ονόματα των ομάδων ήταν ονόματα Αγίων της Εκκλησίας, από παλαιότερες και νεότερες περιόδους της εκκλησιαστικής ιστορίας. Δεν συνηθιζόταν δηλ. αυτό που γινόταν σε άλλες εκκλησιαστικές (και μη) κατασκηνώσεις, να ονοματίζεται η ομάδα από έναν χαρακτηρισμό στον πληθυντικό αριθμό (του στυλ «Φωτοδότες», «Χτίστες» κλπ.). Ονόματα ομάδων ήταν π.χ. «Μακάριος ο Αιγύπτιος», «Μιχαήλ Μπακνανάς», «Προφήτης Ιωήλ», «Ρωμανός ο Μελωδός», «Μάρτυς Αντύπας» κ.ά. Το γεγονός αυτό ίσως να αποτελούσε και έναυσμα να μάθαιναν οι κατασκηνωτές της ομάδας λίγα πράγματα για τον Άγιο που ονομάτιζε την ομάδα τους. Αυτό όμως ήταν στη διακριτική ευχέρεια του ομαδάρχη. Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ να έγινε κάτι τέτοιο, αλλά δεν αποκλείεται άλλες ομάδες να το έκαναν ή... να μη θυμάμαι καλά, καθώς πάνε καμπόσα χρόνια και η μνήμη μου δεν είναι καλή σε πράγματα που δεν μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Αυτό όμως που έχει μείνει νομίζω στη μνήμη όλων, ιδιαίτερα των παλαιότερων κατασκηνωτών, είναι ο πολύ ευρηματικός τρόπος ονοματοδοσίας. Τα ονόματα, κατ' αρχήν, κάθε ομάδας ήταν εκ των προτέρων αποφασισμένα. Το θέμα ήταν λοιπόν πώς θα γνωστοποιούνταν στην ομάδα. Αυτό, μέχρι και το 1990 ή και λίγο πιο μετά, γινόταν με πανηγυρική τελετή στο γήπεδο την 2η ημέρα της κατασκηνωτικής περιόδου. Η τελετή είχε ως εξής:
           Μαζεύονταν όλες οι ομάδες στις κερκίδες και, όταν τους δινόταν εντολή, κατέβαιναν η κάθε ομάδα σε μια συγκεκριμένη γωνία του γηπέδου σε κύκλο και στη μέση ο ομαδάρχης. Στο κέντρο του κύκλου ήταν ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι, το οποίο είχε μέσα μικρά τετράγωνα χαρτάκια με γράμματα πάνω τους. Αυτό που έπρεπε να κάνουν οι ομάδες ήταν να επιλέξουν κάποιον με γερά πνευμόνια και, με το σύνθημα, αυτός να πάρει το μπαλόνι και ν' αρχίσει να το φουσκώνει μέχρι να σκάσει. Μετά θα έπρεπε να μαζέψουν όλα τα γράμματα και να τα συνδυάσουν, ωσότου βρουν τον Άγιο της σκηνής τους και να τον φωνάξουν όλοι μαζί!! Καθώς το όνομα του Αγίου ήταν πολλές φορές σπάνιο και δύσκολο, δεν ήταν πάντα εύκολο να γίνει αυτό. Εννοείται πως κάθε ομάδα επεδίωκε να είναι αυτή η πρώτη ομάδα της κατασκήνωσης που θα φωνάξει το όνομά της. Το φώναζε ως εξής, π.χ. «Δεκάτη ομάς, Μακάριος ο Αιγύπτιος». Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού πολλές φορές έπαιζε και μουσική, κάτι που έκανε την όλη ατμόσφαιρα ακόμα πιο γιορτινή! Η χαρά ήταν μεγάλη, καθώς ήταν η 2η μέρα της κατασκηνωτικής ζωής και οι κατασκηνωτές δεν γνωρίζονταν ακόμα μεταξύ τους, ήταν «ψαρωμένοι» και η τελετή αυτή στον τεράστιο χώρο του γηπέδου, με όλους τους κατασκηνωτές να συμμετέχουν, ήταν ό,τι έπρεπε για ν' αρχίσει με ενθουσιασμό η νέα κατασκηνωτική περίοδος! Δυστυχώς, από μια χρονιά και πέρα έπαψε να γίνεται ο διαγωνισμός ονοματοδοσίας και τα ονόματα απλά γνωστοποιούνταν στις ομάδες, που αμφιβάλλω αν τα θυμόντουσαν από κει και πέρα...

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                               3. ΟΜΑΔΕΣ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΑΞΙΑΣ
Την ομάδα τραπεζαρίας, όπως και την ομάδα ευταξίας, ανακοίνωνε κάθε μέρα ο υπαρχηγός μετά το πρωινό μάθημα. Υπήρχε φυσικά σειρά, ώστε όλες οι ομάδες να περάσουν και από τα δύο πόστα. Βέβαια η σειρά σταματούσε με τη λήξη της κατασκηνωτικής περιόδου, οπότε μπορεί κάποια ομάδα να είχε μπει δύο φορές ευταξία και άλλη μία, αλλά δε γινόταν αλλιώς. Η ομάδα τραπεζαρίας είχε το ρόλο να βοηθάει τις μαγείρισσες στο σερβίρισμα του φαγητού, καθώς και να διακονεί τις υπόλοιπες ομάδες κατά τη διάρκεια του φαγητού. Η ίδια η ομάδα έτρωγε στο τέλος. Όσο για την ομάδα ευταξίας, ομολογώ ότι είναι πολύ ευρηματικός και ευπρεπής ο χαρακτηρισμός αυτός, καθώς σε άλλες κατασκηνώσεις, όπως ίσως θα ξέρετε, ονομαζόταν ομάδα καθαριότητας. Ο ρόλος της επομένως είναι προφανής: μάζευε τα σκουπίδια από την κατασκήνωση και -κυρίως- καθάριζε τις τουαλέτες... Ευνόητο είναι ότι έπεφτε φαγωμάρα για το ποια άτομα θα πάνε στις τουαλέτες, και ποια θα αναλάβουν τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της ομάδας ευταξίας, καθώς στην ομάδα ευταξίας υπήρχε και η υποχρέωση, εκτός της καθαριότητας, να στέλνει από δύο άτομα στην Πύλη και ένα (συνήθως) ή δύο στο αρχηγείο, για να αναλάβουν το δύσκολο «έργο» του ελέγχου της κίνησης και των ανακοινώσεων από το μικρόφωνο αντίστοιχα...
           Η ατυχία ήταν να πέσεις ομάδα τραπεζαρίας ή ευταξίας την Κυριακή, γιατί ήταν επίσημη μέρα και πολλές φορές ερχόταν και ο Δεσπότης, οπότε έπρεπε όλα να γίνουν στην εντέλεια: η ομάδα τραπεζαρίας έπρεπε να πάει πολύ πιο νωρίς από τις άλλες μέρες, να είναι ντυμένη κιριλέ, να προσέχει, γιατί είχαμε ξένους και επισήμους πολλές Κυριακές, και φυσικά να σερβίρει πολύ περισσότερες μερίδες απ' ότι τις καθημερινές... Από την άλλη η ομάδα ευταξίας δεν πήγαινε κι αυτή πίσω: εκτός από όσα αναφέραμε, έπρεπε να πλύνει και να καθαρίσει το αμφιθέατρο, να σκουπίσει και να καθαρίσει το χώρο της Πύλης, όπως και αυτόν γύρω από την τραπεζαρία, αλλά και να κάνει διάφορες άλλες δουλειές που πιθανώς να προέκυπταν... Μπορεί να επρόκειτο πραγματικά για «χώσιμο», όπως λέμε στο στρατό, αλλά υπήρξαν κατά καιρούς ευρηματικές, ομολογουμένως, εμφανίσεις της ομάδας τραπεζαρίας, όπως και αξιέπαινες πρωτοβουλίες της ομάδας ευταξίας (π.χ. άσπρισμα στο χώρο του αμφιθεάτρου κλπ.) ή, καλύτερα, του ομαδάρχη τραπεζαρίας και του ομαδάρχη ευταξίας αντίστοιχα, για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους...

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                         4. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΗΝΩΝ
Με το που κατέφθαναν οι κατασκηνωτές στην κατασκήνωση, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν φυσικά να εγκατασταθούν στις σκηνές τους. Μετά το κλασικό μάλωμα για τα γωνιακά κρεβάτια κλπ., ακολουθούσε η τακτοποίηση των πραγμάτων. Η βαλίτσα έμπαινε κάτω από το κρεβάτι, σύμφωνα με την τάξη, ωστόσο με τη μείωση των κατασκηνωτών και το άνοιγμα του χώρου τα τελευταία χρόνια, πολλοί την έβαζαν όρθια δίπλα. Στις επιθεωρήσεις όμως έπρεπε όλοι να την είχαν κάτω. Οι τυχεροί είχαν στα τούβλα πάνω από το κρεβάτι καρφιά και μπορούσαν να κρεμάσουν εκεί καπέλα, πετσέτες κλπ. Το σεντόνι έπρεπε να ήταν στρωμένο καλά και ίσια («αεροδρόμιο», κατά μία έκφραση που επικρατούσε), οι κουβέρτες διπλωμένες κάτω από το μαξιλάρι και η Καινή Διαθήκη πάνω ή κάθετα στηριγμένη σ' αυτό. Υπήρχε στο κέντρο κάθε σκηνής και ένα «μονόζυγο», στο οποίο βάζαμε τις κρεμάστρες με τα πουκάμισα και τα παντελόνια. Τα παπούτσια έπρεπε να είναι μαζεμένα σε ένα χώρο έξω από τη σκηνή, τουλάχιστον επισήμως... Μεγάλος χαμός γινόταν με τις κουβέρτες: τυπικά κάθε κατασκηνωτής εδικαιούτο από δύο κουβέρτες, καθώς τα βράδυα είχε αρκετό κρύο. Όμως κουβέρτα από κουβέρτα διαφέρει... Οι τυχεροί που έρχονταν πρώτοι προλάβαιναν να πάρουν από την αποθήκη όλες τις ακρυλικές και τις υπόλοιπες, που ήταν και πιο λεπτές και σε «τρώγανε»κιόλας, τις αφήναν στους υπόλοιπους, με αποτέλεσμα βέβαια αυτοί να φωνάζουν, γιατί τους κακοφαινόταν να φτάνει μια ομάδα πρώτη στην κατασκήνωση, επειδή ήταν από κοντινό μέρος και να προλαβαίνει τις καλές κουβέρτες και όσοι έρχονταν από μακρυά να παίρνουν τη σαβούρα... Φυσικά και αυτό το πρόβλημα βαθμιαία λύθηκε με τη μείωση του αριθμού των κατασκηνωτών.
           Όπως θα αντιληφθήκατε, κατά την καθημερινή ζωή των κατασκηνωτών όλα τα θέματα της οργάνωσης ήταν σχετικά... Στις επιθεωρήσεις όμως πάντα έμπαινε μια τάξη και, από αυτήν την άποψη, ήταν καλές!

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                       5. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ
Η πιο γνωστή αποθήκη στην κατασκήνωση ήταν μάλλον η αποθήκη των παιχνιδιών: άνοιγε καθημερινά το πρωί για καμιά ώρα, για να δανειστούν οι κατασκηνωτές παιχνίδια, και το απόγευμα για άλλο τόσο για να τα επιστρέψουν. Ο υπεύθυνος ήταν συνήθως κάποιο άτομο από το επιτελείο και ήταν πάντα ο ίδιος, δεν άλλαζε. Είχε μονίμως τα κλειδιά και φυσικά αυτό το εκμεταλλευόταν...
Άλλη γνωστή αποθήκη ήταν η αποθήκη φωτισμού. Πάλι κάποιος από το επιτελείο είχε τα κλειδιά αυτής της αποθήκης και αναλάμβανε να ανάψει τα φώτα του γηπέδου το απόγευμα και να τα κλείσει το βράβυ, καθώς και να κλείσει κάποιους διακόπτες και να ανάψει κάποιους άλλους, μετά το βραδυνό σιωπητήριο.
           Η μεγάλη σκηνή που ήταν πίσω από τις πάνω βρύσες τις κατασκήνωσης, πριν φτάσουμε στο αρχηγείο, χρησίμευε, όπως είπαμε κι αλλού, για αποθήκη κρεβατιών και στρωμάτων. Το ίδιο και οι πίσω από αυτήν σκηνές. Κατά την επιλογή στρωμάτων γινόταν βέβαια και ο σχετικός χαβαλές, αφού ήταν ό,τι πιο εύκολο να ενώσει κανείς πολλά κρεβάτια μαζί, να βάλει πάνω τους πέντε, δέκα ή και περισσότερα στρώματα, το ένα πάνω στο άλλο, και να παίξει τραμπολίνο...
Άλλη αποθήκη ήταν η αποθήκη των τροφίμων, που ήταν ακριβώς δίπλα από τα μαγειρεία. Η πιο εύκολη μπαγαποντιά που μπορούσες να κάνεις, ήταν ν' αρπάξεις κανά ροδάκινο ή -ακόμα πιο προχωρημένο- κανά καρπούζι, καθώς τα φρούτα αυτά βρίσκονταν δεξιά, αμέσως μόλις έμπαινες!

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                                 6. ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
Οι φωνητικές ανακοινώσεις στην κατασκήνωση ακούγονταν από το μεγάφωνο του ιστού της Σημαίας και εκφωνούνταν από το αρχηγείο, όπου υπήρχε και η σχετική μίνι μικροφωνική εγκατάσταση. Εκεί υπήρχε και το κασετόφωνο, απ' όπου έμπαινε η μουσική, που έπαιζε κατά τη διάρκεια της ημέρας στην κατασκήνωση. Οι ανακοινώσεις αφορούσαν είτε την τήρηση του προγράμματος είτε κάποιο επισκεπτήριο είτε κάποια πρόσκληση σε δραστηριότητα ή συνάντηση. Τυπικές εκφωνήσεις ήταν λ.χ. για το πρόγραμμα: «Η ομάδα τραπεζαρίας παρακαλείται να κατέβει στην τραπεζαρία», «Όλοι οι κατασκηνωτές να μαζευτούν αμέσως στο αμφιθέατρο» κλπ. Για επισκεπτήριο: «Ο κατασκηνωτής τάδε να κατέβει στην Πύλη. Έχει επισκεπτήριο». Για πρόσκληση: «Η 4η ομάδα να συγκεντρωθεί στο μικρό αμφιθέατρο» ή «Οι ομάδες 5η και 8η να συγκεντρωθούν μπροστά από το αρχηγείο για τον μεταξύ τους αγώνα ποδοσφαίρου» κλπ. Όλες οι ανακοινώσεις συχνά (για να μην πω πάντα) ακολουθούνταν από το κλασσικό «επαναλαμβάνω...». Μια στο τόσο ακούγονταν και ευτράπελα από το μεγάφωνο, κυρίως αν απουσιάζαν τα στελέχη από το αρχηγείο και αναλάμβανε το ρίσκο κάποιος μεγάλος, συνήθως του επιτελείου...
Οι έγγραφες ανακοινώσεις τοιχοκολλούνταν (ή μάλλον δεντροκολλούνταν) στον κορμό κοντά στο αρχηγείο. Εκεί έμπαινε και η κατασκηνωτική εφημερίδα, που έβγαινε κάποτε (σε ένα και μοναδικό τεύχος πάντα...), όπως και οι φωτογραφίες, που ήταν αριθμημένες και οι κατασκηνωτές έγραφαν ποιες θέλανε, έδιναν την παραγγελία στον ομαδάρχη τους, πλήρωναν και σε λίγες μέρες είχαν τις φωτογραφίες που επιθυμούσαν. Το πόσο καλή συνήθεια ήταν αυτή της φωτογραφίας, τότε μάλιστα, που δεν υπήρχαν και οι ψηφιακές μηχανές, το εκτίμησα μετά από πολλά χρόνια, κατά την κατασκευή αυτού του
site...

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                         7. ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ
Η κατασκήνωση είχε βέβαια τηλέφωνο, το οποίο βρισκόταν στο χώρο του αρχηγείου και μπορούσαν οι γονείς να παίρνουν τα παιδιά τους και να μαθαίνουν νέα τους. Πολλοί γονείς κάθε χρόνο το παράκαναν, όπως είναι ευνόητο... Τελευταία μπήκε και καρτοτηλέφωνο, έξω από τη σκηνή που βρισκόταν μεταξύ αρχηγείου και κοινοταρχείου, αλλά χάλασε και φυσικά, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις, δεν ήρθε κανένας κύριος του ΟΤΕ να το φτιάξει, ως είθισται εν Ελλάδι...
Η κατασκήνωση όμως είχε και εσωτερικό τηλεφωνικό δίκτυο. Συγκεκριμένα υπήρχαν τηλεφωνικές συσκευές στην Πύλη, στα Μαγειρεία, στο Αρχηγείο και στο Κοινοταρχείο, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Έπαιρνες δηλ. ένα μονοψήφιο νούμερο και συνδεόσουν εσωτερικά. Αυτό ήταν χρήσιμο γιατί έτσι π.χ. ειδοποιούσαν από τα Μαγειρεία στο Αρχηγείο ότι είναι έτοιμο το φαγητό και μπορούν οι κατασκηνωτές να κατέβουν ή από την Πύλη στο Αρχηγείο ότι κάποιος κατασκηνωτής έχει επισκεπτήριο, ώστε να ανακοινωθεί κλπ.

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

                                                         8. Ο ΚΑΙΡΟΣ
Το κεφάλαιο «καιρός» στην κατασκήνωση είναι ξεχωριστό, καθώς, για τους πρωτευουσιάνους κυρίως, διέφερε πολύ ο καιρός απ' ότι ήξεραν. Για να μπείτε λίγο στο κλίμα, άμα πάτε στο Φλώρινα θα σας πουν οι κάτοικοι ότι «εδώ έχουμε δύο εποχές: χειμώνα και καλοκαίρι». Πραγματικά, ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει! Το μεσημέρι πήζαμε στη ζέστη, δεδομένου ότι είχαμε ιδρώσει από το παιχνίδι αλλά, κυρίως, λόγω του αλουμινένιου στέγαστρου των σκηνών και το βράδυ τουρτουρίζαμε από το κρύο! Σίγουρα υπήρχαν και εξαιρέσεις, δηλ. ημέρες που είχει πολύ κρύο και βράδυα σχετικά ζεστά (ποτέ όμως δεν έσκαγες το βράδυ). Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι η πρώτη, καθώς είναι εξαιρετικό κοντράστ π.χ. δυνατό χαλάζι σε ένα φαινομενικά ήπιο καλοκαιρινό απόγευμα. Κι όμως, αυτό είχε συμβεί κάποιες φορές στην κατασκήνωση, ενώ πιο σύνηθες ήταν η δυνατή βροχή τα απογεύματα, που μας χάλαγε το παιχνίδι και γενικά το πρόγραμμα και μας έκανε όλους λούτσα, είχε όμως και τη χάρη της, που σίγουρα ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές της κατασκηνωτικής ζωής: τρέχαμε όλοι να μαζευτούμε στις σκηνές, γινόταν ο σχετικός χαμός μέσα, φωνές, αστεία και κακό, μέχρι να σταματήσει η βροχή και να βγούμε για το βραδυνό φαγητό, μιας και απογευματινό μάθημα και παιχνίδι πολλές φορές πήγαιναν περίπατο... Θυμάμαι κάποια φορά που, σε μια τέτοια απογευματινή περίσταση δυνατής βροχής, κάποιος, για να φτιάξει την ατμόσφαιρα, είχε την ωραία ιδέα να βάλει από το μεγάφωνο να παίζει το τραγούδι «Καταφυγή» του Κουντουρά, που τραγουδούσαμε τότε και έλεγε: «Βαδίζαμε κοπιαστική πορεία, τα σύννεφα φέρανε βροχή, αναζητήσαμε όλοι παρέα ερημοκκλήσι για καταφυγή...»! Αξέχαστες στιγμές...

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

[Αρχική σελίδα] [Ο ιδρυτής της κατασκήνωσης] [Κατασκηνωτικοί χώροι] [Το ανθρώπινο δυναμικό] [Οργάνωση της κατασκήνωσης] [Το ημερήσιο πρόγραμμα] [Ψυχαγωγία] [Κατασκηνωτικά περιστατικά] [Downloads] [Links] [Forum συζήτησης και αναμνήσεων] [Σαν επίλογος]

BuiltWithNOFΤο υλικό του δικτυακού αυτού τόπου (κείμενα, εικόνες, ήχος, βίντεο κλπ.) δόθηκε στον δημιουργό του ελεύθερο για χρήση, επεξεργασία και διάδοση, με την πεποίθηση ότι ανήκει στην κατηγορία του public domain. Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη, ας επικοινωνήσει με τον Webmaster.