ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Ο ιδρυτής της Κατασκήνωσης
Downloads
Links
Σαν επίλογος

ΝΕΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ:
Proticamp forum
Το νέο κατασκηνωτικό forum!
Protiblog
Το νέο κατασκηνωτικό blog!

Flash intro

Γράψτε
 τις εντυπώσεις σας:

Sign guestbook

Στείλτε e-mail:

E-mail

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Είσοδος στο Ιnternet:
19-9-2004

1η ανανέωση:
14-10-2004 (Links)

2η ανανέωση:
21-10-2004 (Forum)

3η ανανέωση:
30-10-2004 (Ψυχαγωγία)

4η ανανέωση:
10-2-2005 (Flash intro)

5η ανανέωση:
13-8-2005 (Κ.Περιστατικά)

Site offline:
Καλοκαίρι 2006

Site online:
Καλοκαίρι 2009

6η ανανέωση:
forum, blog, ολοκλήρωση
17-4-2010

ΦΙΛΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

www.pigizois.gr

orthodox-treasures

Κατασκήνωση Άγκυρας

 

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ανθρώπινο δυναμικό

           Εδώ θα γνωρίσουμε όλους εκείνους τους ανθρώπους, εμφανείς και αφανείς, που αποτελούσαν το ανθρώπινο δυναμικό της κατασκήνωσης. Στα γνωστά στελέχη (αρχηγό, υπαρχηγό κλπ.) υπάρχει και ονομαστική αναφορά. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι, όπως επισημαίνουμε και στην Αρχική Σελίδα, αναφερόμαστε στην περίδο 1985-2000. Χωρίσαμε το ανθρώπινο δυναμικό της κατασκήνωσης σε 4 κατηγορίες: Στελέχη (αρχηγός, υπαρχηγός, ομαδάρχες, επιτελείο), Ιερείς, «Διάκονοι της Αγάπης» (κατά την ορολογία που επικρατούσε, δηλ. ο υπεύθυνος σίτισης, οι μαγείρισσες, ο γιατρός, η νοσοκόμα και ο γυμναστής) και, φυσικά, Κατασκηνωτές.

Α. Σ Τ Ε Λ Ε Χ Η

Σ.ΣΑΚΚΟΣ

Π.ΜΥΡΟΥ

Ν.ΓΚΑΤΖΙΟΣ

Δ.ΛΙΑΚΟΣ

Γ.ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ

Μ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΓΚΟΥ

1. Ο ΑΡΧΗΓΟΣ
          
Στην κατασκήνωση μας λοιπόν, το πρόσωπο που ήταν υπεύθυνο για τη γενική λειτουργία της κατασκήνωσης ήταν φυσικά ο αρχηγός. Αυτός κανόνιζε τη μορφή του καθημερινού προγράμματος, στην υλοποίηση του οποίου τον βοηθούσαν τα διάφορα στελέχη. Αυτός, κατά κύριο λόγο, έκανε τα πρωινά και απογευματινά μαθήματα. Αυτός έπρεπε να έχει μια πλήρη εικόνα για τα παιδιά που συμμετέχουν στην κατασκήνωση, σε ποιες ομάδες ανήκουν, αν περνάνε καλά κλπ. Το έργο αυτό βέβαια συνεπάγεται και πολλές ευθύνες, τις οποίες τα παιδιά αδυνατούσαν να κατανοήσουν. Αν π.χ. κάποιος έβγαινε έξω από την κατασκήνωση κρυφά και πάθαινε τίποτε, ο αρχηγός θα έβρισκε το μπελά του. Κατά καιρούς ακούγονταν διάφορα παράπονα από τους κατασκηνωτές για τον αρχηγό αλλά και για τα υπόλοιπα στελέχη. Όλ' αυτά βέβαια είναι θεμιτά και πολλές φορές τα παράπονα ίσως ήταν δίκαια. Δεν ξέρω όμως πώς θα αντιδρούσε ο καθένας από μας, αν είχε υπό την ευθύνη του κάποιες εκατοντάδες άτομα, και δη παιδιά, και είχε να αντιμετωπίσει εκατοντάδες περιπτώσεις ανομοιογενείς μεταξύ τους, αφού τα παιδιά στην κατασκήνωση μας, ως γνωστόν, προέρχονταν από όλη την Ελλάδα, ακόμα και από το εξωτερικό μερικές φορές. Αυτά τα βλέπουμε φυσικά τώρα που μεγαλώ-σαμε και έχουμε οικογένειες. Τότε... ζούσαμε αλλού (και καλά κάναμε!).
           Οι αρχηγοί που πέρασαν από την κατασκήνωση καθ' όλη τη διάρκεια της λειτουργίας  της  άλλαζαν  φυσικά.  Την τελευταία 15ετία, στην οποία αναφερόμαστε, οι αρχηγοί ήταν οι εξής:
1985-1987: Στέργιος Σάκκος
1988-1989: Αντώνιος Μύρου
1990-2000: Δημήτριος Λιάκος
           Και οι τρείς ήταν θεολόγοι. Ο Στέργιος Σάκκος είναι τώρα καθηγητής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ο Αντώνιος Μύρου τώρα είναι ιερέας. Ο Δημήτριος Λιακός είναι ιεροκήρυκας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Και οι τρεις είχαν ενεργό ρόλο σε κινήσεις που είχε ιδρύσει ο π. Αυγουστίνος. Ο καθένας είχε και τα δικά του χαρακτηριστικά και, στην ουσία, έδινε στην κατασκήνωση την ταυτότητα της προσωπικότητας του. Ο πρώτος ήταν άνθρωπος της προσευχής, είχε σοβαρό παρουσιαστικό, ήταν αυστηρός την τήρηση της τάξης και, παρά τη στιβαρή του παρουσία (είναι και καθηγητής, μην το ξεχνάμε), ήταν πάντα χαμογελαστός και προσιτός με τα παιδιά. Ο δεύτερος ήταν άνθρωπος της αγάπης, πάντα ήπιων τόνων, εξίσου σοβαρός αλλά συνάμα και συναισθηματικός, με ιδιαίτερες ευαισθησίες στους νέους (είχε γράψει και σχετικό βιβλίο). Ο τρίτος ήταν άνθρωπος της χαράς, οργανωτικός, αεικίνητος και πολύ φιλικός στις σχέσεις του. Είναι προφανές ότι η παρουσίαση σε αυτό το site καλύπτει κυρίως τα χρόνια που ήταν εκείνος αρχηγός, αφού είναι τα τελευταία και περισσότερα, από την περίοδο στην οποία αναφερόμαστε.

2. Ο ΥΠΑΡΧΗΓΟΣ
          
Δεύτερος τη τάξη υπεύθυνος για την κατασκήνωση ήταν ο υπαρχηγός. Αυτός επιφορτιζόταν με το δύσκολο καθήκον της εφαρμογής του ημερήσιου προγράμματος στην πράξη. Γιατί μπορεί ο αρχηγός να έλεγε π.χ. ότι 1:30' θα φάμε, αλλά άντε να μαζέψεις εμάς τέτοια ώρα από το γήπεδο, που παίζαμε μπάσκετ και το παιχνίδι ήταν πόντο-πόντο και λήγαμε σε 10 λεπτά και μετά θα έπρεπε ν' αλλάξουμε κλπ... Άντε μετά να ερχόμαστε καθυστερημένοι στο φαΐ, άντε να πέφτουν καμπάνες και τα γνωστά... Ακόμα δε πιο δύσκολο ήταν την ώρα του ύπνου τα βράδυα: εκεί να δεις τι γινότανε: Μέχρι να ησυχάσουν όλες οι σκηνές, ο υπαρχηγός έβγαινε αμέτρητες φορές περιπολία και έκανε αμέτρητες παρατηρήσεις. Και βέβαια μέχρι να ησυχάσει την επόμενη σκηνή, η προηγούμενη ξανάρχιζε το μπούρου-μπούρου... Το λειτούργημα του υπαρχηγού ήταν πράγματι για λύπηση...
     Δύο άνθρωποι έδωσαν το στίγμα τους ως υπαρχηγοί στα χρόνια που αναφερόμαστε, ο Γκάτζιος (επί Σάκκου και Μύρου) και ο Χατζηγιάγκου (επί Λιακού). Ο πρώτος ήταν ο άνθρωπος της πειθαρχίας: με τη σφυρίχτρα μια ζωή στο λαιμό, με το που τον έβλεπες δεν μπορούσες να μην κάτσεις σούζα. Δεν το φοβόσουν, γιατί ήταν χαμογελαστός και εξαιρετικά προσιτός. Όμως τον σεβόσουν. Ήξερε τον τρόπο να επιβάλλεται στο λεπτό, είτε με φωνές, όπου χρειαζόταν, είτε ακόμα και με ένα βλέμμα! Είχε δε εξαιρετικό ταλέντο στην οργάνωση των ομαδικών παιχνιδιών (για του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά στο αφιέρωμα στα ομαδικά παιχνίδια, στη σελίδα της Ψυχαγωγίας), καθώς ήταν για κάποια περίοδο στην Αμερική και μας έφερε από 'κει πολύ ευρηματικά παιχνίδια, πολλά από τα οποία παίζονταν για χρόνια και μετά την αποχώρηση του. Ο Γκάτζιος συνεπικουρούνταν από τον Μητυλιναίο, ο οποίος ήταν τρίτος τη τάξη τα χρόνια εκείνα.
           Ο δεύτερος (Χατζηγιάγκου) ήταν τελείως διαφορετικός χαρακτήρας: ίσως ο πιο πράος άνθρωπος που πέρασε ποτέ από την κατασκήνωση, κάτι βέβαια που εμείς το εκμεταλλευόμασταν δεόντως... Νοιαζόταν πολύ για τους κατασκηνωτές και συνεχές μέλημα του ήταν το τι θα οργανώσει, για να τονώσει το ενδιαφέρον των παιδιών κατά τη διαμονή τους. Ως καλός ψάλτης που ήταν, αναμόρφωσε τη μουσική της κατασκήνωσης και τα τραγούδια της γιορτής λήξης επί το βυζαντινό και ελληνικότερο. Σίγουρα δεν είχε τον ηγεμονικό χαρακτήρα του Γκάτζιου, όμως έτρεχε συνεχώς και πάντα θα τον έβρισκες απασχολημένο με κάτι σχετικό με την κατασκηνωτική ζωή. Δούλευε αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά. Έκανε δε πολλές ιδιωτικές συζητήσεις με τα παιδιά και όσοι είχαν την τύχη να μιλήσουν προσωπικά μαζί του σίγουρα θα τον θυμούνται. Ήταν φυσικός και είχε πάθος με την αστρονομία. Με δικές του ενέργειες έγινε μάλιστα και ένα αστεροσκοπείο (!) στην κατασκήνωση, που υπάρχει νομίζω μέχρι σήμερα. Θυμάμαι μια φορά που έκανε μάθημα σχετικό με τα άστρα και μετά περνούσε ένας-ένας κατασκηνωτής από το τηλεσκόπιο και έβλεπε το Δία και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Σήμερα είναι ιερέας στη Μητρόπολη Φλωρίνης και ονομάζεται π. Επιφάνιος.

3. ΟΜΑΔΑΡΧΕΣ-ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΕΣ
          
Εκτός από τον αρχηγό και τον υπαρχηγό υπήρχαν και άλλα κατώτερα στελέχη. Οι κατασκηνωτές καταρχήν χωριζόμασταν σε ομάδες, ανάλογα με την πόλη προέλευσης. Η κάθε ομάδα είχε τον ομαδάρχη της. Επί Σάκκου, λόγω του πολυάριθμου των κατασκηνωτών, κάθε 4-5 ομάδες, συνήθως από την ίδια πόλη, αποτελούσαν μια κοινοταρχία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο κοινοτάρχης. Αργότερα εξέλιπε ο θεσμός, λόγω της μείωσης των ατόμων. Ομαδάρχες έμπαιναν συνήθως άτομα που ήξεραν τα παιδιά και ήταν άτομα γνωστά στον αρχηγό της κατασκήνωσης. Αν και τα τελευταία χρόνια παρατηρήθηκε το φαινόμενο να μπαίνουν ομαδάρχες και άτομα από άλλη πόλη, από εκείνη που προέρχονταν τα παιδιά της σκηνής. Η ηλικία των ομαδαρχών μειωνόταν χρόνο με το χρόνο. Τις τελευταίες χρονιές, ομαδάρχες του Γυμνασίου ήταν μέχρι και φοιτητές (στην καλύτερη περίπτωση) ή παιδιά του Λυκείου.

4. ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ
          
Πρόκειται για μια ομάδα παιδιών μεγαλυτέρων σε ηλικία από τους υπόλοιπους κατασκηνωτές, που βοηθούσαν τον αρχηγό στο έργο της γενικότερης οργάνωσης της κατασκήνωσης, αναλαμβάνοντας δουλειές γενικών καθηκόντων (π.χ. οργάνωση ομαδικών παιχνιδιών, γενικό καθαρισμό της κατασκήνωσης, αποστολές στη Φλώρινα για τρόφιμα, νοσοκομείο κλπ.). Λόγω της φύσης των εργασιών τους, είχαν την ευχέρεια να μην εξαρτώνται τόσο πολύ από το πρόγραμμα της κατασκήνωσης. Αυτό βέβαια, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, είναι η εξευγενισμένη περιγραφή της λέξης «λούφα»… Θυμούνται νομίζω όλοι πόσες φορές σε κάθε περίοδο γίνονταν παρατηρήσεις από τον αρχηγό για την ώρα που ξυπνούσαν οι του επιτελείου, για το ότι δεν κατέβαιναν στην πρωινή γυμναστική, αργούσαν στο φαΐ κλπ. Πάντως περνούσαν καλά, πιστέψτε με!

Page04_PhotosA.jpg

π.ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ

π.ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

π.ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ

π.ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

Β. Ι Ε Ρ Ε Ι Σ

π.ΘΩΜΑΣ

π.ΙΓΝΑΤΙΟΣ

π.ΙΕΡΟΘΕΟΣ

π.ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ

π.ΚΟΣΜΑΣ

π.ΚΥΡΙΛΛΟΣ

           Ο ιερέας της κατασκήνωσης ήταν εκείνος που λειτουργούσε είτε στο ναό είτε στο αμφιθέατρο είτε (κανα-δυο φορές όλες κι όλες έγινε αυτό) στον υπαίθριο ναό που βρισκόταν στα πιγκ-πογκ, στο χώρο κάτω από τα μαγειρεία, έξω από τον κυρίως χώρο της κατασκήνωσης.
           Ο πιο δημοφιλής που πέρασε, χωρίς να θέλουμε να αδικήσουμε κάποιον, ήταν μάλλον ο π. Νικηφόρος, από την Πτολεμαΐδα, που ήταν και ο πιο παλιός. Ήταν άνθρωπος γαλουχημένος από τα κηρύγματα του π. Αυγουστίνου και συνεπής στις αρχές του. Χαρακτήρας εύθυμος, δημιουργούσε πάντα καλές σχέσεις με τα παιδιά και ήταν μαζί τους όχι μόνο στην θ. λειτουργία και την εξομολόγηση, αλλά και στο παιχνίδι και στις πλάκες. Δεν νομίζω να υπάρχει κατασκηνωτής που να μην τον θυμάται.
           Αν αυτός όμως ήταν ο πιο εμφανής, ο π. Ιερόθεος από τη Φλώρινα ήταν ο πιο αφανής βοηθός της κατασκήνωσης. Ερχόταν συνήθως για την εξομολόγηση, αλλά είχε κοπιάσει πάρα πολύ (και σωματικά, κατά βάση) για να γίνει η κατασκήνωση έτσι όπως την ξέραμε.
           Με τον καιρό άρχισαν να πληθαίνουν οι ιερείς στην κατασκήνωση, να πέφτει ο μέσος όρος ηλικίας τους -ας μην ξεχνάμε ότι η Μητρόπολη Φλωρίνης ήταν η πρώτη ή από τις πρώτες σε αριθμό νέων ιερέων (διάκων), κατ' αναλογία με τον πληθυσμό της- και, μετά το 1990, οι ιερείς αναλάμβαναν και άλλες «υποχρεώσεις», εκτός από τα καθαρά λειτουργικά καθήκοντα.  Έτσι, βλέπαμε ιερείς να βοηθούν στον αγιογραφικό διαγωνισμό, να οργανώνουν ομαδικά παιχνίδια, να είναι κοντά μας στην απογευματινή ψυχαγωγία, στα μαθήματα κλπ., ακόμα και να παίζουν ποδόσφαιρο! Εκείνοι που θυμόμαστε περισσότερο είναι ο π. Σεβαστιανός από το Αμύνταιο, ο π. Θωμάς, ο π. Κοσμάς, ο π. Ιουστίνος, ο π. Αυγουστίνος (ο νέος, όχι ο Μητροπολίτης), ο π. Χριστοφόρος, ο π. Ιγνάτιος, ο π. Κύριλλος, ο π. Αμβρόσιος και άλλοι που πέρασαν κατά καιρούς. Η αμεσότερη επαφή των ιερέων, ιδίως των νέων, με τα παιδιά ήταν σίγουρα ευεργετική.
Το καταλάβαινε κανείς αυτό μετά την «εισβολή» των διάκων στην κατασκήνωση, τη δεκαετία του '90, όταν έβλεπε κατασκηνωτές, αντί να παίζουν με τους άλλους συγκατασκηνωτές τους, να κάθονται σε μια γωνιά του αμφιθεάτρου ή στις κερκίδες και να συζητούν με τους νέους ιερείς, πολλοί από τους οποίους ήταν κι αυτοί κατασκηνωτές παλιότερα!

Page04_PhotosB.jpg

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Γ. «Δ Ι Α Κ Ο Ν Ο Ι   Τ Η Σ   Α Γ Α Π Η Σ»

Τ.ΤΟΠΑΛΗΣ

Κ.ΤΟΠΑΛΗ

Γ.ΠΑΛΛΑΣ

ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ

Γ.ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ

ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ

1. Ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΙΤΙΣΗΣ
           Μια ζωή ο κυρ Τάκης ο Τοπάλης. Ο θαυμάσιος αυτός άνθρωπος, με την κλασσική βορειοελλαδίτικη καλοσύνη και φιλοξενία, είχε φοβερή οργανωτικότητα στην προμήθεια του φαγητού. Η απορία μου λύθηκε όταν διάβασα ότι είχε ακριβώς το ίδιο πόστο στην Εστία Κοζάνης τα χρόνια της Κατοχής, όταν πήγε εκεί ο π Αυγουστίνος (διαβάστε περισσότερα στη
σχετική ενότητα για την Κοζάνη, στο αφιέρωμα στον π. Αυγουστίνο). Ο βοηθός του στην κατασκήνωση ήταν ο κυρ Γιάννης ο Παλλάς. Μοιάζανε και φυσιογνωμικά (κάποιος φίλος, που δεν ήξερε τα ονόματά τους, έλεγε χαρακτηριστικά «ο κυρ Τέλης κι ο κυρ Παστέλης!»). Ήταν οι δύο άνθρωποι που εκτελούσαν και τα περισσότερα μεταφορικά καθήκοντα της κατασκήνωσης, με το κλασσικό πλέον άσπρο φορτηγάκι αφ'ενός, μια πραγματική μπακατέλα, εφτάψυχη όμως, που ένας Θεός ξέρει πόσες χιλιάδες χιλιόμετρα έκανε όλ' αυτά τα χρόνια., και αφ'ετέρου τον άλλον, τον ακόμα πιο κλασικό σκαραβαίο.

2. ΟΙ ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΕΣ
           Ήταν κυρίες που έρχονταν στην κατασκήνωση, εθελοντικά φυσικά, και ετοίμαζαν το φαγητό. Κυρίως από τη Βόρεια Ελλάδα (Πτολεμαΐδα, Κοζάνη κλπ.) Πολλές φορές ήταν και μητέρες παιδιών. Βοηθούσαν και κυρίες που έρχονταν περιστασιακά. Δεν έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση στους περισσότερους κατασκηνωτές, αφού δεν είχαν επαφή μαζί τους. Όποιοι όμως συναναστρέφονταν μ' αυτές, διαπίστωναν τον ανοιχτό και πρόσχαρο χαρακτήρα τους. Δε δίσταζαν ποτέ να δώσουν κάτι εξτρά σε παιδιά που είχαν κάποια δουλειά στους χώρους εκείνους ή να φιλέψουν κάποιον που είχαν καιρό να τον δουν. Μερικές κάθονταν στην κατασκήνωση για χρονικό διάστημα περίπου δύο μηνών, αν συνυπολογίσουμε τις περιόδους αγοριών και κοριτσιών.

3. Ο ΓΙΑΤΡΟΣ
           Ο κατεξοχήν χώρος του ήταν το ιατρείο, ένας κατάλληλα διαμορφωμένος χώρος κολλητά στις σκηνές που ήταν πίσω αριστερά από το αρχηγείο. Ο πλέον γνωστός γιατρός που πέρασε από την κατασκήνωση ήταν ο Γιάννης Κουντουράς, συνεργάτης κι αυτός του π. Αυγουστίνου και καθηγητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Έγινε γνωστός όχι τόσο για την ιατρική του ιδιότητα, όσο για τα τραγούδια του, που τραγούδησαν γενιές και γενιές παιδιών στην κατασκήνωση και για πολλά χρόνια αποτέλεσαν την μουσική ταυτότητα της κατασκήνωσης (βλ. σχετικά στη σελίδα της
Ψυχαγωγίας, στην ενότητα για τη μουσική). Όταν αποχώρησε, κάθε χρόνο περίπου αλλάζαμε και γιατρό. Το ιατρείο ήταν ανοιχτό ορισμένες ώρες την ημέρα (όχι απαραίτητα κάθε μέρα). Τις υπόλοιπες μέρες και ώρες θα έπρεπε να φωνάζουμε τη νοσοκόμα της κατασκήνωσης.

4. Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ
           Η γνωστή μας κυρά-Κική, η σύζυγος του κυρ Τάκη του Τοπάλη. Πρόκειται για το σμίξιμο δύο χρυσών ανθρώπων. Η κυρά-Κική ερχόταν στο ιατρείο όποτε την φώναζε κανείς πάντα πρόθυμη να εξυπηρετήσει. Κι όταν λέμε «ερχόταν» το εννοούμε, γιατί το σπιτάκι που έμενε ήταν κοντά στα μαγειρεία και απείχε μια χαρακτηριστική ανηφόρα από το ιατρείο. Έκανε και την πλάκα της και ποτέ δε σε πόναγε.

5. Ο ΓΥΜΝΑΣΤΗΣ
           Τα παλιότερα χρόνια υπήρχε και ο γυμναστής της κατασκήνωσης. Ο πλέον γνωστός στους παλιούς ήταν ίσως ο Μιλτιάδης (δεν ξέρω και το επώνυμό του). Ο γυμναστής αναλάμβανε να μας δείχνει τις ασκήσεις κάθε μέρα, κατά την πρωινή γυμναστική. Από μια φάση και πέρα ο θεσμός εξέλιπε και την πρωινή γυμναστική αναλάμβανε να τη δείχνει ο υπαρχηγός της κατασκήνωσης ή κάποιος κατασκηνωτής καλά γυμνασμένος. Εννοείται ότι αυτό συνέβαλε και στην αύξηση της λούφας, κατά την ώρα αυτή...

Page04_PhotosC.jpg

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

Δ. Κ Α Τ Α Σ Κ Η Ν Ω Τ Ε Σ

           Εδώ δεν χρειάζεται να σταθούμε σε πολλά πράγματα, παρά μόνο στον αριθμό των κατασκηνωτών, που ποίκιλε ανά χρονιά, και στο γεγονός ότι η κατασκήνωση αυτή είχε το χαρακτηριστικό ότι φιλοξενούσε παιδιά απ΄ όλη την Ελλάδα και, πολλές φορές, από το εξωτερικό. Όλ΄ αυτά τα χρόνια πέρασαν παιδιά από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πτολεμαΐδα, το Αμύνταιο, την Κοζάνη (οι βασικές πόλεις που έστελναν κατασκηνωτές), τα Σέρβια Κοζάνης, τη Φλώρινα και τα γύρω χωριά, την Πάτρα, την Ικαρία και άλλα νησιά, την Κόρινθο, την Κύπρο, τη Σερβία, την Ουκρανία, την Αμερική, την Αυστραλία και από πολλά άλλα μέρη, που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή. Η πολυμορφία αυτή έφερνε σίγουρα πολλά προβλήματα (καλλιέργεια τοπικισμού ανάμεσα στους κατασκηνωτές κλπ., ιδίως τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της κατασκήνωσης, αφού μετά, με τη μείωση του αριθμού των παιδιών, τα πράγματα καλυτέρεψαν), αλλά έδινε και χάρη στην κατασκήνωση. Πολλές φιλίες έγιναν με ανθρώπους από διαφορετικές πόλεις, φιλίες που κρατούν μέχρι σήμερα.
           Αρχικά ο αριθμός των κατασκηνωτών ήταν... τεράστιος: είτε το πιστεύετε είτε όχι, το 1985 η κατασκήνωση αριθμούσε συνολικά πάνω από πεντακόσια (500) άτομα! Τώρα, πού και πώς χωρούσαν όλ' αυτά, ένας Θεός ξέρει... Μέχρι και κανονικές σκηνές στήνονταν για να μπορέσουν να μείνουν οι κατασκηνωτές. Κάθε ομάδα είχε πάνω από 20 άτομα και υπήρχαν πάνω από 20 ομάδες. Η οργάνωση ήταν σίγουρα αυστηρότερη, αλλά ταυτόχρονα ήταν και κάπως άχαρο, γιατί χανόσουνα σε τόσο πλήθος (ειδικά αν ήσουν κι από τους μικρότερους) και δεν είχες ελευθερία κινήσεων. Αργότερα ο αριθμός έφθινε συνεχώς και σε περίοδο Λυκείου ήμασταν γύρω στα 80 άτομα κάθε φορά. Μιά χρονιά όμως μετά το 1990 σημειώθηκε σημαντική αύξηση στον αριθμό των παιδιών του Γυμνασίου κυρίως (ήταν πάνω από 300), για να ακολουθήσει μέχρι το 2000 πάλι φθίνουσα πορεία. Το 1994 φιλοξενήθηκαν παιδιά από τη Σερβία και το 1999 από την Ουκρανία.

Page04_PhotosD.jpg

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας

[Αρχική σελίδα] [Ο ιδρυτής της κατασκήνωσης] [Κατασκηνωτικοί χώροι] [Το ανθρώπινο δυναμικό] [Οργάνωση της κατασκήνωσης] [Το ημερήσιο πρόγραμμα] [Ψυχαγωγία] [Κατασκηνωτικά περιστατικά] [Downloads] [Links] [Forum συζήτησης και αναμνήσεων] [Σαν επίλογος]

BuiltWithNOFΤο υλικό του δικτυακού αυτού τόπου (κείμενα, εικόνες, ήχος, βίντεο κλπ.) δόθηκε στον δημιουργό του ελεύθερο για χρήση, επεξεργασία και διάδοση, με την πεποίθηση ότι ανήκει στην κατηγορία του public domain. Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη, ας επικοινωνήσει με τον Webmaster.